Kiedy w 1825 roku zmarł nagle car Aleksander I, w Poczdamie została ogłoszona trzytygodniowa żałoba narodowa. W tym czasie żyło jeszcze dwunastu chórzystów. To właśnie dla nich Fryderyk Wilhelm III chciał wybudować rosyjską kolonię. Miała być ona hołdem dla zmarłego cara i pomnikiem dozgonnej przyjaźni tych dwóch, wielkich władców. Nazwał ją „Aleksandrówka”.

Od końca wojny Stary Rynek był jak otwarta rana, którą przez lata odczuwali mieszkańcy. Dopiero w 1999 roku rada miasta ogłosiła centrum Poczdamu terenem budowy, mającej na celu przywrócenie miejscu dawnej świetności. W 2005 roku parlament stanowy podjął uchwałę o budowie nowego budynku parlamentu w zarysie zabytkowego Pałacu Miejskiego w Poczdamie.

Projekt Nowego Pałacu stworzył Johann Buring. Król był zadowolony z jego pracy przy Pawilonie Chińskim i Galerii Obrazów, więc zlecił mu kolejny projekt. Jednak tu pojawiły się pewne zgrzyty miedzy królem a architektem i dalsze prace kontynuował Carl von Gontard.

Nowa Oranżeria, nazywana także Nową Pomarańczarnią, to ostatnia budowla wzniesiona w całym kompleksie Sanssouci. Miała być jednym z wielu elementów drogi triumfalnej, tzw. „via triumphalis”, której budowę zaplanował król pruski Fryderyk Wihlelm IV „romantyk na tronie”.

Pałac Cecilienhof w Poczdamie nie pełnił funkcji reprezentacyjnej, miał być przede wszystkim domem rodzinnym. Do dziś panuje tu idylliczna atmosfera, a jego architektura współgra z otaczającą go przyrodą. Zlokalizowany został w angielskim parku krajobrazowym, prawie ukryty, tuż nad jeziorem Jungfernsee (jeziorem Dziewic).

Kiedy Fryderyk II spacerował po parku ze swym bliskim znajomym, francuskim pisarzem i filozofem, Jeanem Baptiste de Boyer, wskazał mu dłonią miejsce swego przyszłego pochówku i stwierdził, że gdy się tam znajdzie, będzie bez trosk. I tak oto te słynne słowa, które w języku francuskim brzmią „sans, souci” zostały umieszczone na południowej fasadzie pałacu, stając się filozoficzną dewizą tego miejsca.